De mensen die in dit huis wonen, mogen niet op de foto. En toch moest het beeld warm, gezellig en levendig worden. Want de mensen die ernaar kijken, kinderen die een fijne plek zoeken voor hun vader of moeder, beslissen op gevoel. Dat is de kern van deze opdracht voor Rosorum, het luxe woonzorg-label van Korian, op de locatie in Apeldoorn.
Het werd een vervolg op een eerdere, geslaagde shoot in Soest. De marcom-adviseur vroeg vrij snel na die eerste dag om een volgende reeks, ditmaal in Apeldoorn, voor een nieuwe beeldbank. Eén shootdag, een vol draaiboek, en geënsceneerde scènes met ervaren oudere modellen via Hebbes Casting. Dat zijn de harde feiten. De rest van dit verhaal gaat over de keuzes die je dan onderweg maakt.
Hoe maak je geloofwaardig beeld als de bewoners niet op de foto kunnen?
In een woonzorglocatie als Rosorum wonen onder anderen mensen met dementie. Die fotografeer je niet, dat spreekt voor zich. Maar een lege gang of een verlaten huiskamer vertelt geen verhaal. Een kind dat zoekt naar zorg voor een ouder, wil zien dat er geleefd wordt: gesprekken aan de ontbijttafel, een boek bij het raam, muziek in de gezamenlijke ruimte.
Daarom werkten we met ervaren modellen op leeftijd. Dat is een bewuste keuze, geen noodgreep. Geënsceneerd beeld krijgt al snel iets stijfs als de mensen voor de lens niet weten wat ze doen. Deze modellen wisten dat wél. Ik hoefde ze bijna niet te regisseren, ze dachten mee, vulden scènes zelf aan, voelden aan wanneer een blik of een gebaar klopte. Je ziet dat terug in het resultaat: het oogt natuurlijk en levendig in plaats van geposeerd.
Korian zelf is sinds 2019 actief in de particuliere ouderenzorg in Nederland en onderdeel van de Europese zorggroep Clariane SE, met ongeveer zestig kleinschalige woonzorglocaties. Rosorum is daarbinnen het exclusieve label. Dat luxe karakter zat al in de ruimtes: prachtige, goed verzorgde huizen. Het decor was er dus al. Mijn taak was om dat decor tot leven te brengen, niet om het te verbloemen.
Een vol draaiboek in één dag
Vooraf kwam er een uitgebreid draaiboek: een lange lijst scènes en een strak tijdschema. Mijn reactie was: “Dat is flink wat huiswerk. Ik heb er weer zin in.” Een vol schema schrikt me niet af, het geeft juist houvast. Ik weet dan precies wat de boodschap is en in welke volgorde we werken.
De adviseur was vooraf zelf langs de locatie geweest om de settings te bekijken, dat scheelt op de dag enorm. En op de dag zelf liep een collega mee voor extra handen. Terwijl ik de ene scène schoot, bouwde hij de volgende alvast op. Dat tempo maakte het volle schema haalbaar zonder dat we erdoorheen joegen.
Mijn werkwijze op zo’n dag is steeds dezelfde basis: een shotlist die we in de geplande volgorde aflopen, en mijn eigen licht mee om de sfeer te bepalen zonder dat het gemaakt overkomt. In een huiskamer met groot raam laat ik het daglicht zijn werk doen en voeg ik alleen toe wat nodig is. Geen ingerichte studio, wel grip op het beeld.
Het eerlijke deel: niet elk idee haalt het
Een vol draaiboek in één dag betekent keuzes maken. En soms bleek een idee te veel tijd te kosten. Dan koos ik voor een sneller beeld dat dezelfde boodschap kon dragen. Liever een goed beeld dat het verhaal vertelt, dan vasthouden aan een opzet die de hele dag opvreet.
Dat voelt soms als inleveren. Je had een mooi plaatje in je hoofd en je laat het lopen. Maar het is juist vakwerk: de dag heel houden én de hele lijst dekken. Een gehaaste sfeer zie je terug in de beelden, en dat is precies wat je in de ouderenzorg niet wilt. Dus stuur je bij, onderweg, zonder dat de kijker het ooit merkt.
Wat ervaren modellen toevoegen aan een woonzorgreportage
Dit is het stukje dat vaak onderschat wordt. Met enthousiaste mensen die meedenken hoef je nauwelijks te regisseren, dan ontstaat het natuurlijke beeld vanzelf. Een pianospelende bewoner met een begeleider warm ernaast, een groepje in gesprek aan tafel, iemand die rustig leest in een fauteuil bij het raam. Het ziet er gezellig, leuk en levendig uit. En dat moest ook, want de kinderen zijn de beslissers, en die wil je geruststellen.
Datzelfde principe, geënsceneerd werken met modellen waar echte mensen niet in beeld kunnen, komt vaker terug bij bedrijfsfotografie voor de ouderenzorg. Het verschil tussen een geloofwaardige en een geforceerde reeks zit hem zelden in de techniek. Het zit in de keuze wie je voor de lens zet en hoeveel ruimte je ze geeft om mee te denken.
Het resultaat
Na de shootdag volgde de nabewerking, met ruimte voor een paar extra retoucheerverzoeken. Bij de oplevering schreef ik: “Dank voor de leuke samenwerking en de mooie opdracht.” Dat meende ik. Het werd een beeldbank die het luxe, persoonsgerichte karakter van Rosorum laat zien zonder dat één bewoner herkenbaar in beeld komt, warm, geloofwaardig en levendig, precies waar het voor bedoeld was.
Veelgestelde vragen
Waarom worden er modellen ingezet en niet de echte bewoners?
In een woonzorglocatie wonen mensen met dementie, die je niet fotografeert. Met ervaren modellen op leeftijd maak je toch geloofwaardig, levendig beeld van het dagelijks leven op de locatie. Omdat deze modellen meedenken en weinig regie nodig hebben, oogt het natuurlijk in plaats van geposeerd.
Kun je een hele woonzorglocatie in één dag fotograferen?
Ja, mits er een goed draaiboek ligt en er onderweg pragmatisch wordt gekozen. Een strak tijdschema, voorbereiding op de locatie en een extra paar handen om de volgende scène alvast op te bouwen maken het haalbaar. Kost een opzet te veel tijd, dan pak ik een snellere variant die dezelfde boodschap vertelt, zodat het schema heel blijft en niets gehaast oogt.
